Etiket: Özlem Özge Karamık

Kırmızı Mürekkep

Bu şehrin caddesinde bir çocuk, Solgun yüzlerin anısıyla Öpüyor kemikleşmiş elleri. Teni…

Özlem Özge Karamık

Şen Bakkal

Mutsuz yüzler biriktirmişim, Şen Bakkal. Şenlikli çocuklardık, hatırlarsan. Gördüm Ayşe'yi, kocasının kölesi.…

Özlem Özge Karamık

Düş Çaldım Ben

Düş çaldım ben, Arka bahçeden, Çöpler arasından topladım, Kirli, karanlık, kiralık düşlerdi.…

Özlem Özge Karamık

Kafa Kağıdı 1929

Eskiden ne çok severdim Denizi, gökyüzünü bir de kuşları. Her sabah 6:30…

Özlem Özge Karamık

Gitmenin de Adabı Olmalı

Gitmenin bir adabı olmalı; Gelişler gibi, Sus, pus kelimelerin kuyusuna düşmek niye?…

Özlem Özge Karamık

Neriman

Konuş, Neriman, konuş. Cam kenarındaki saksıyla Söylenme, yaprak döktü diye. Suyu veren…

Özlem Özge Karamık

Beni Sevemezmiş

Sevmemiş anne, Beni sevmemiş anne. Günlerden pazarmış, Saçlarım dağınıkmış, Dudaklarım onlara bakmazmış…

Özlem Özge Karamık

Aslında

Aslında insandık, insan gibi yaşayacaktık. Aslında önemi yok, aslı olanın, Aslı olmanın.…

Özlem Özge Karamık

Annemi İncitme Hayat

Annemi incitme hayat Beyaz yakalı önlüğü sarardı. Ne çocukluğunu gördü Ne de…

Özlem Özge Karamık